Get Adobe Flash player

ஞாயிறு மறை உரை : உயிருள்ள ஆலயங்களாவோம்!
அருட்பணி மரிய அந்தோணிராஜ் 
பாளையம்கோட்டை
தவக்காலம் மூன்றாம் ஞாயிறு (மார்ச் 04)  

 அது ஒரு கிறிஸ்தவக் குடும்பம். கூட்டுக்குடும்பமும் கூட. அந்தக் குடும்பத்தில் இருந்த வயதான பாட்டி மட்டும் வாரவாரம் தவறாமல் ஆலயத்திற்குச் சென்று, திருப்பலியில் கலந்துகொண்டு வருவார்.  இது அந்தக் குடும்பத்தில் இரண்டு சிறுவர்களுக்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது. ஒருநாள் அந்தச் சிறுவர்களில் ஒருவனாகிய ஜான் பாட்டியிடம், “பாட்டி! நீங்கள் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ஆலயத்திற்குச் சென்று திருப்பலியில் கலந்துகொண்டு வருகின்றீர்கள். அது தொடர்பாக உங்களிடத்தில் நான் ஒருசில கேள்விகளைக் கேட்கவேண்டும்” என்றான். “சரி கேள்” என்றாள் அவள். 



“பாட்டி! கடந்த வாரம் பங்குத்தந்தை அவர்கள் என்ன மறையுரை ஆற்றினார்கள். அதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்” என்றான் ஜான். “அதெல்லாம் எனக்கு மறந்துபோய்விட்டதுபா. ஆனால் அவர் ஆற்றிய மறையுரை மிகவும் அருமையாக இருந்தது” என்றாள். “பங்குத்தந்தை என்ன மறையுரை ஆற்றினார்கள் என்றுகூடச் சொல்லவேண்டாம், எதைப் பற்றி மறையுரை ஆற்றினார்கள். அதைப் பற்றியாவது சொல்லுங்கள்” என்றான் ஜான். அதற்குப் பாட்டி அவனிடம், “பங்குத்தந்தை எதைப் பற்றி மறையுரை ஆற்றினார்கள் என்பதெல்லாம் எனக்கு மறந்துபோய்விட்டதப்பா, ஆனால், அவர் ஆற்றிய மறையுரை என்னுடைய உள்ளத்தைத் தொடுவதாக இருந்தது” என்றாள். 

“பங்குத்தந்தை என்ன மறையுரை ஆற்றினார்கள் என்பதும் தெரியவில்லை, எதைப் பற்றி மறையுரை ஆற்றினார்கள் என்பதும் தெரியவில்லை. பிறகு எதற்கு ஒவ்வொரு வாரமும் ஆலயத்திற்குப் போகின்றீர்கள்?” என்று கேட்டான் ஜான். ஜான் இவ்வாறு பேசியதைத் தொடர்ந்து பாட்டி சிறுது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் அவள் அவனிடத்தில், “தம்பி! கடந்த ஆண்டு இதே நாளில் இந்தக் காலை வேளையில் என்ன உணவு சாப்பிட்டாய் என்று சொல்” என்றாள். “கடந்த ஆண்டு இதே நாளில், இதே நேரத்தில் என்ன உணவு சாப்பிட்டேன் என்று நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும். அது எனக்கு மறந்து போய்விட்டது என்றான் அவன். “கடந்த ஆண்டு என்ன உணவு சாப்பிட்டாய் என்று கூடச் சொல்லவேண்டும். கடந்த மாதம் இதே தேதியில் என்ன உணவு சாப்பிட்டாய் என்பதை மட்டும் சொல்” என்றாள். அதுவும் என்னைக்குத் தெரியாது” என்றான் ஜான்.
 
அப்போது பாட்டி அவனிடத்தில், “கடந்த ஆண்டும் ஏன் கடந்த மாதமும் நீ என்ன உணவு சாப்பிட்டாய் என்பது உனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், நீ சாப்பிட்ட உணவு உனக்கு ஆரோக்கியத்தையும் வலுவினையும்  தந்திருக்கும். இதை நீ ஏற்றுக்கொள்கின்றாயா?” என்று கேட்டாள். அவன் ஆமாம் என்பது போல் தலையாட்டினான். தொடர்ந்து பாட்டி அவனிடத்தில் சொன்னாள், “குருவானவர் என்ன மறையுரை ஆற்றினார், எதைப் பற்றி மறையுரை ஆற்றினார் என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், நான் ஒவ்வொரு வாரமும் ஆலயத்திற்குச் சென்று திருப்பலியில் கலந்துகொண்டு வருகின்றபோது நான் இறைவனின் வல்லமையையும், அவர் தருகின்ற ஆறுதலையும் பெற்றுக்கொள்வதை உணர்கின்றேன்” என்றாள். பாட்டி ஜானுக்கு சரியான பதிலளித்ததைத் தொடர்ந்து அவன் பாட்டியிடம் எந்தவொரு கேள்வியையும் கேட்கத் துணியவில்லை. 

‘ஆலயம் தொழுவது சாலமும் நன்று’ என்ற மூத்தோர் வாக்கினைப் போல், நாம் ஆலயம் செல்வதனால் எத்தகைய பலனைப் பெறுகின்றோம் என்று உண்மையை இந்த நிகழ்வு மிக அருமையாக எடுத்துக்கூறுகின்றது. தவக்காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறான இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட வாசகங்கள் நம்மை ‘உயிருள்ள ஆலயங்களாக வாழ அழைக்கின்றது. நாம் அதைக் குறித்து சிறுது நேரம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம். 

நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு எருசலேம் திருக்கோவிலுக்குச் செல்கின்றார். அங்கு ஆடு மாடு, புறா விற்போரையும், நாணயம் மாற்று வோரையும் கண்டு, கயிறுகளால் சாட்டை பின்னி அவர்களை விரட்டியடிக்கின்றார்.  சாந்தமே உருவான இயேசு, இவ்வளவு சினத்தோடு கோவிலில் வாணிபம் செய்தவர்களை விரட்டியடிக்கின்ற செயல் நமக்கு வியப்பினைத் தருவதாக இருக்கின்றது. இயேசுவின் இத்தகைய செயலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அர்த்தம் என்ன என்று நாம் சிந்தித்துப் பார்க்கக் கடமைப்பட்டிக்கின்றோம். 

“என் இல்லம் மக்களினங்கள் அனைத்திற்கும் உரிய ‘இறை மன்றாட்டின் வீடு’ என அழைக்கப்படும்” என்பார் இறைவாக்கினர் எசாயா (எசா 56:7). இறைவாக்கினர் எசாயா கூறிய வார்த்தைகளை இயேசு நன்கு அறிந்து அறிந்திருப்பார். அது மட்டுமல்லாமல், இயேசு எருசலேம் திருக்கோவிலைத் தன்னுடைய தந்தையின் இல்லமாகத்தான் பார்த்தார். அதனால்தான் அவர் கோவிலில் வழிபாடு நடைபெறாமல், வாணிபம் நடைபெறுவதைப் பார்த்து, சினம் கொண்டு அவர்களை விரட்டியடிக்கின்றார். 

எருசலேம் திருக்கோவிலில் நடந்த முறைகேடுகளை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அவற்றை விளக்கிச் சொன்னால், சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஆண்டுதோறும் நடைபெறக்கூடிய பாஸ்கா விழாவிற்கு உலகெங்கிலும் உள்ள யூதர்கள் எருசலேம் ஆலயத்தை நோக்கி வருவார்கள். இருபது இலட்சத்திற்குள் மேல் வருவார்கள் என்பார் வில்லியம் பார்க்லே என்னும் இறையியலாளர். இப்படி பெரும் எண்ணிக்கையில் வரும் ஒவ்வொரு யூதரிடமிருந்தும் அரை செக்கேல் கோவில் வரியாக வசூலிக்கப்படும். இந்தக் கோவில் வரியினை அவர்கள் வேற்று நாட்டு நாணயங் களில் செலுத்தமுடியாது, யூதர்கள் பயன்படுத்திய நாணயத்தில்தான் செலுத்தவேண்டும். எனவே நாணயப் பரிமாற்றமானது நிகழ்ந்தது. நாணய மாற்றத்தின்போது, அத்தொழிலைச் செய்து வந்தோர் 1/6 என்ற விகிதத்தில் பணத்தைப் பெற்றனர். இதனால் நாணயம் மாற்றும் தொழிலில் கொழுத்த இலாபம் கிடைத்தது. இதற்கெல்லாம் பொறுப்பாக இருந்தவர்கள் தலைமைக்குருக்கள் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 

எருசலேம் திருக்கோவில் நடந்த இரண்டாவது முறைகேடு ஆடு, மாடு, புறா விற்றல் ஆகும். யூதர்கள் ஆலயத்திற்கு வருகின்றபோது ஆடு, மாடுகள், புறாக்களை காணிக்கையாக செலுத்தினார்கள். இயேசுவின் பெற்றோர்களும் காணிக்கை செலுத்தினார்கள் என்று லூக்கா நற்செய்தி எடுத்துக்கூறுகின்றார் (2: 24). இப்படி காணிக்கை செலுத்துவதற்காக ஆடு மாடுகள் விற்பனை செய்யப்பட்டன. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மக்கள் ஆலயத்திற்கு வெளியே விற்கப்படும் ஆடு மாடுகளை, புறாக்களை வாங்கக்கூடாது, ஆலய வளாகத்திற்குள்ளே விற்பனை செய்யப்படும் ஆடு மாடுகளைதான் வாங்கவேண்டும். ஆலய வளாகத்திற்கு உள்ளே விற்பனை செய்யப்பட்ட ஆடு, மாடுகள், வெளியே விற்பனை செய்யப்பட்ட ஆடு மாடுகளைவிட பன்மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. இதன் வழியாகும் ஆலய நிர்வாகம் செய்துவந்த தலைமைக் குருக்கள் பெரும் இலாபம் அடைந்தார்கள். 

எருசலேம் திருக்கோவில் நடந்த மூன்றாவது குளறுபடி கோவிலில் வாணிபம் செய்துவந்தவர்கள் புறவினத்தாரின் வழிபாட்டுக்குரிய பகுதியை அபகரித்துக் கொண்டதாகும். ஆலயம் எல்லா மக்களுக்கும் உரியது என்று எசாயா இறைவாக்கினர் கூறியதை மேலே பார்த்தோம். அப்படியானால், எருசலேம் திருக்கோவில் யூதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, புறவினத்தாரும் சொந்தம் என்பதுதான் உண்மை. எனவே, அவர்கள் வழிபடுகின்ற பகுதியை அவர்களுக்குக் கொடுப்பதுதான் தகுதியும் நீதியுமாகும். ஆனால், கோவிலில் வாணிபம் செய்துவந்தவர்களோ புறவினத்தாரின் வழிபாட்டுப்பகுதி யில் வாணிபம் செய்து, அவர்கள் வழிபாடு செய்வதற்கு மிகப்பெரிய தடையாய் இருந்தார்கள். அதனால்தான் இயேசு அங்கு வாணிபம் செய்து வந்தவர்களை கயிறுகளால் சாட்டை பின்னி அவர்களை விரட்டி அடிக்கின்றார். 

இயேசு செய்த இந்த தீரமிக்க செயலைப் பார்த்துவிட்டு யூதர்கள், “இவற்றையெல்லாம் செய்ய உமக்கு உரிமை உண்டு என்பதற்கு நீர் காட்டும் அடையாளம் என்ன” என்று கேட்கின்றார்கள். இயேசு மறுமொழியாக அவர்களிடம், “இக்கோவிலை இடித்து விடுங்கள். நான் மூன்று நாளில் இதைக் கட்டி எழுப்புவேன்” என்கின்றார். இயேசு சொன்னது யூதர்களுக்கு நிச்சயம் புரிந்திருக்காது. அவர் தன் உடல் என்னும் கோவிலைப் பற்றித் தான் பேசுகின்றார். நான் இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழும் இறைமகன்’ என்பதுதான் இயேசு யூதர்களுக்குக் கொடுக்கும் அடையாளமாக, பதிலாக இருக்கின்றது. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லவேண்டுமானால், இயேசு தன்னுடைய உயிர்தெழுதலை அவர்களுக்கு அடையாளமாகக் கொடுக்கின்றார். 

இயேசு தன்னுடைய உடலைக் கோவிலாக உருவகப்படுத்துவது நம்முடைய ஆழமான சிந்தனைக்குரியதாக இருக்கின்றது. இதோடு பவுலடியார் கூறுகின்ற வார்த்தைகளை நாம் ஒப்பிட்டுச் சிந்தித்துப் பார்த்தால் அது ஆழமான அர்த்தத்தைத் தரும் என்பதுதான் உண்மை. “உங்கள் உடல் நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட தூய ஆவி தங்கும் கோவில் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? நீங்கள் உங்களுக்கு உரியவரல்ல. கடவுள் உங்களை விலை கொடுத்து மீட்டுள்ளார். எனவே, உங்கள் உடலால் கடவுளுக்கு பெருமை சேருங்கள்” ( 1 கொரி 6: 19, 20) என்பார் தூய பவுல். ஆகையால், நமது உடல் தூய ஆவியார் வாழும் கோவில் என்பதை உணர்ந்து, நமக்காக வாழாமல் கடவுளுக்காக வாழ்வதுதான் மிகச் சிறப்பானதாகும். 

கடவுள் தந்த இந்த உடலை வைத்து எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்வது என்பதை இன்றைய முதல் வாசகம் நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றது. முதல் வாசகத்தில் பத்துக்கட்டளைகளைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். பத்துக் கட்டளைகளை இறையன்பு, பிறரன்பு என்னும் இரண்டு கட்டளைகளில் அடக்குகின்றோம். எனவே, தூய ஆவியானவர் தங்கி இருக்கும் நம் உடல் என்னும் கோவிலை வைத்து கடவுளை முழுமையாய் அன்பு செய்ய வேண்டும், அதே நேரத்தில் மனிதர்களையும் அன்பு செய்யவேண்டும். அப்படி நாம் அன்பு செய்யும்போது உயிருள்ள ஆலயங்களாக இருப்போம் என்பதில் எந்தவொரு மாற்றுக்கருத்தும் கிடையாது. 

எனவே, கடவுள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் கட்டளைகளைக் கடைபிடித்து ஆலயங்களுக்கு மட்டுமல்ல, உயிருள்ள ஆலயங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் தருவோம். அதன்வழியாய் இறையருள் நிறைவாய் பெறுவோம்.

AUMONERIE CATHOLIQUE TAMOULE INDIENNE 

Copyright © 2001-2017

EMAIL : webmaster@aumonerietamouleindienne.org