Get Adobe Flash player

தொண்டு ஆற்றவும் பலருடைய மீட்புக்கு ஈடாகத் தன்னுடைய உயிரையே தரவந்த இயேசு
மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம்.
நன்றி : அருள்வாக்கு.காம்

ஒருசமயம் ஒரு குக்கிராமத்தில் அடைமழை பெய்து, பயங்கர வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டு அந்தக் கிராமமே மூழ்கும் அபாயம் ஏற்பட்டது. வெள்ளப்பெருக்கில் சிக்கி குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என ஏராளமான பேர் இறந்துபோனார்கள். அந்தக் கிராமத்தில் வெறும் பதினோரு பேர் மட்டுமே உயிர் பிழைத்தார்கள்.

அவர்கள்கூட ஊரில் இருந்த மேட்டுப் பகுதியில் ஏறியதால் உயிர்பிழைத்தர்கள். மழை விடாமல் தொடர்ந்து பெய்துகொண்டிருந்ததால், தண்ணீர் மேலே ஏறிவருவதைக் கண்டு, அவர்கள்கூட ‘காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள்’ என்று அலறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இதற்கிடையில் செய்தி எப்படியோ அரசாங்க அதிகாரிகளின் காதுகளை எட்ட, அவர்கள் ஒரு ஹெலிகாப்டரை அவ்வூருக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். ஹெலிகாப்டர் வந்ததும் மேட்டுப்பகுதியில் இருந்த அந்தப் பதினோரு பேரும் அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு, கயிறு வழியாக மேலே ஏறினார்கள் அந்தப் பதினோரு பேரில் ஒருவர் மட்டுமே பெண் (தாய்). ஏனையோர் எல்லாம் ஆண்கள். இதைக் கவனித்த அந்த ஹெலிகாப்டர் ஓட்டுநர், “இந்த ஹெலிகாப்டரில் பத்துப் பேர்தான் ஏறமுடியும், அதற்கு மேல் ஏறினால், எடை தாங்காமல் அனைவரும் கீழே விழவேண்டியதுதான். அதனால் உங்களில் யார் கீழே இறங்குவது என்று நீங்களே பேசி முடிவெடுங்கள்” என்று சொன்னார். ஆனால், யாரும் கயிற்றிலிருந்து கீழே இறங்க முன்வரவில்லை.

அப்போது அந்தப் பதினோரு பேர் கூட்டத்தில் இருந்த தாயானவள், “உங்களில் யாருக்குமே ஹெலிகாப்டரிலிருந்து இறங்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் வராததால், நானே இதிலிருந்து இறங்கிக் கொள்கின்றேன். ஏனென்றால், பலமுறை என்னுடைய கணவருக்காகவும் பிள்ளைகளுக்காகவும் பல்வேறு தியாகங்களைச் செய்திருக்கின்றேன். அது போன்று இந்தமுறை உங்களுக்காக என்னுடைய உயிரைத் தியாகம் செய்கிறேன். நீங்களாவது நல்லாயிருங்கள்” என்று பேசி முடித்தார். அவர் இவ்வாறு பேசியதைக் கேட்ட -கயிற்றைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த - அந்தப் பத்துப் பேரும் பலமாக கைகளைத் தட்டத் தொடங்கினார்கள். அந்தோ பரிதாபம் கைகளைத் தட்டிய அந்த பத்துப் பேரும் கயிற்றிலிருந்த பிடியை விட்டுவிட்டு அப்படியே கீழே விழுந்தார்கள். ஹெலிகாப்டர் ஓட்டுநரோ அந்தத் தாயை மட்டும் மேலே ஏற்றுக்கொண்டு பயந்து சென்றார்.

கயிற்றைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த – சந்தோசத்தில் தங்களுடைய பிடியைவிட்ட - அந்தப் பத்துப் பேருக்காக தன்னுடைய இன்னுயிரையே தர முன்வந்த அந்த தாயின் தியாகச் செயல் மிகவும் அளப்பெரியது.

எப்படி அந்தத் தாயானவள் பிறருக்காக தன்னுடைய இன்னுயிரையே தர முன்வந்தாளோ அதுபோன்றுதான் நம் ஆண்டவர் இயேசுவும் நமது மீட்புக்காகத் தன் இன்னுயிரையே தியாகம் செய்தார். அவர் நமக்காக செய்த தியாகம் எத்தகையது, பட்ட பாடுகள் எத்தகையது என்பதை இன்றைய வாசகங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன. நாம் அதைக் குறித்து சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவு செய்வோம்.

நற்செய்தி வாசகத்தில் (மாற்கு 10:32-35) ஆண்டவர் இயேசு தன்னுடைய பாடுகளை, எருசலேமில் தான் பட இருந்த சிலுவை மரணத்தைப் பற்றிப் பேசியபோது, சீடர்களோ (யோவானும் யாக்கோபும்) அது புரியாமல் “நீர் அரியணையில் இருக்கும்போது எங்களுள் ஒருவர் உமது வலப்புறமும் இன்னொருவர் உமது இடப்புறமும் அமர்ந்துகொள்ள எங்களுக்கு அருளும்” என்று கேட்கின்றார்கள். யோவானும் யாக்கோபும் இப்படி புரிந்துகொள்ளாமல் பேசுவதைக் கேட்ட இயேசு அவர்களிடம், ‘மானிட மகன் தொண்டு ஏற்பதற்கு அல்ல, தொண்டு ஆற்றுவதற்கும் பலருடைய மீட்புக்காகத் தம் உயிரைக் கொடுப்பதற்கும் வந்தார்” எனச் சொல்லி, தான் யார், எதற்காக இந்த மண்ணுலகிற்கு வந்தேன் என்பதைப் பற்றி அவர்களுக்கு எடுத்துரைக்கின்றார்.

இயேசு தன்னைப்பற்றி இப்படி மீண்டும் மீண்டுமாக அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னாலும்கூட, அவர்கள் எதுவும் புரியாத மரமண்டைகளாக இருந்தார்கள் என்பதுதான் வேடிக்கை.

நற்செய்தியில் இயேசு தன்னுடைய சீடர்களுக்குக் கூறுகின்ற வார்த்தைகளும், இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எசாயா கூறுகின்ற வார்த்தைகளும் இயேசு யார் என்பதை மிகத் தெளிவாக எடுத்துக்கூறுகின்றன.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், “அந்நாளில் ஆண்டவரின் துன்புறும் ஊழியரை நொறுக்கவும் நோயால் வதைக்கவும் ஆண்டவர் திருவுளம் கொண்டார். அவர் தம் உயிரைக் குற்றநீக்கப் பலியாகத் தந்தார்” என்று வாசிக்கின்றோம். இறைவாக்கினர் எசாயா உரைக்கின்ற இவ்வார்த்தைகள் ஆண்டவர் இயேசுவில் நிறைவு பெறுவதாக விவிலிய அறிஞர்கள் கூறுவார்கள். ஏனென்றால், இயேசுதான் தன்னுடைய உயிரை குற்ற நீக்கப் பலியாகத் தந்தார்; இயேசுதான் தந்தைக் கடவுளின் உலக மீட்புத் திட்டத்திற்கு தன்னை முற்றிலுமாகக் கையளித்து, பாடுகளைகளையும் துன்பங்களையும் அவமானங்களையும் தன்னுடைய உடலிலே சுமந்துகொண்டார். ஆகையால், இயேசுவை, தவதிருத்துவத்தின் இரண்டாம் ஆளாக இருந்தும் தம்மைமே தாழ்த்திக்கொண்டு, மக்களுக்காக தன்னுடைய உயிரையே தந்த துன்புறம் ஊழியன் என உறுதியாகச் சொல்லலாம். இதைதான் நற்செய்தியில் அவர், “மானிட மகன் தொண்டு ஏற்பதற்காக அல்ல, மாறாகத் தொண்டு ஆற்றுவதற்கும் பலருடைய மீட்புக்கு ஈடாகத் தம் உயிரைக் கொடுப்பதற்கும் வந்தார்” என்கின்றார்.

ஆதலால், இதுவரைக்கும் நாம் சிந்தித்ததிலிருந்து இயேசுவை மக்களின் மீட்புக்காக தன்னையே தந்தவர் என நாம் உறுதியாக நம்பலாம். இயேசு தன்னை மக்களுக்காக, அவர்களுடைய மீட்புக்காகத் தியாகம் செய்தவர் என்றால், அவருடைய வழியில் நடக்கும் நாம் ஒவ்வொருவருமே பிறருக்காக நமது உயிரைத் தரவேண்டும் என்பதுதான் நமக்கு முன்பாக இருக்கும் சவாலாக இருக்கின்றது.

பல நேரங்களில் நாம் நற்செய்தியில் வரும் சீடர்களைப் போன்று சீடத்துவ வாழ்க்கை என்பது அதிகாரம் செலுத்துவது, பிறரை அடக்கி ஆள்வது, உயர்ந்த பதவிகளை வகிப்பது என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கின்றோம். அப்படியில்லை, சீடத்துவம் என்பது பணிவிடை செய்வதில் அடங்கி இருக்கின்றது. சீடத்துவம் என்பது அடுத்துவருக்கு தொண்டு செய்வதில் அடங்கி இருக்கின்றது. பணிவிடை புரியாமல், அடுத்தவருக்குத் தொண்டு செய்யாமல் சீடத்துவ வாழ்க்கையானது ஒருபோதும் முழுமை பெறாது.

சுவாமி விவேகானந்தரின் நேரடிச் சீடராக இருந்தவர் கல்யாணானந்தர் என்பவர். விவேகானந்தர் அவருக்கு 1900 - ல் துறவு தீட்சை வழங்கியபோது, “கல்யாண், எனக்குக் குருதட்சிணையாகத் தர உன்னிடம் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டபோது அவர், “இதோ என்னையே தருகிறேன், நான் தங்கள் அடிமை. தங்களின் கட்டளைப்படி எதைவேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்” என்றார். அதற்கு விவேகானந்தரோ, “இதுதான் எனக்கு வேண்டும். கொஞ்சம் பணம் தருகிறேன். ஹரித்துவாருக்குப் போ. நிலத்தை வாங்கு. குடிசைகளைக் கட்டு. மருத்துவ உதவியின்றிப் பலர் இறந்து போகிறார்கள். சாலையோரங்களில் எவராவது நோயுற்றுக் கிடந்தால் அவர்களைக் குடிசைக்குத் தூக்கிவந்து அவர்களுக்குப் பணிவிடைசெய். தொண்டுபுரி” என்றார்.

தன் குருவின் கட்டளைப்படி கல்யாணானந்தர் ஹரித்துவாருக்கு அருகில் கன்கல் என்ற இடத்தில் குடிசைகளை எழுப்பினார். ஏழை எளிய நோயாளிகளுக்குப் பணிவிடை செய்துவந்தார். பின்னாளில் விவேகானந்தர் கல்யாணானந்தரைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவர் செய்துவந்த பணிகளையும் சேவைகளையும் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்து போய், “நீதான் என்னுடைய உண்மையான சீடன்” என்று பாராட்டினார். ஆம், சீடத்துவ வாழ்க்கை என்பது பணிவிடை பெறுகின்ற வாழ்க்கை அல்ல, மற்றவருக்குப் பணிவிடை புரிகின்ற வாழ்க்கை, தொண்டு ஏற்கின்ற வாழ்க்கை அல்ல, மற்றவருக்கு தொண்டு ஆற்றக்கூடிய வாழ்க்கை, அதன் உச்சமாக உயிரையும் தரக்கூடிய வாழ்க்கை.

இதுவரைக்கும் இயேசு யார் என்பதையும் அவருடைய வழியில் நடக்கும் சீடர்களாகிய நாம் எத்தகைய வாழ்க்கையை வாழவேண்டும் என்று சிந்தித்த நாம், சீடத்துவ வாழ்வில் வரும் சவால்களை, இடையூறுகளை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

எபிரேயருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், “நம் தலைமைக் குரு நம்முடைய வலுவின்மையைக் கண்டு இரக்கம் காட்ட இயலாதவர் அல்ல; மாறாக, எல்லா வகையிலும் நம்மைப் போலச் சோதிக்கப்பட்டவர்; எனினும் பாவம் செய்யாதவர். எனவே, நாம் இரக்கத்தைப் பெறவும், ஏற்ற வேளையில் உதவக் கூடிய அருளைக் கண்டடையவும் அருள் நிறைந்த இறை அரியணையைத் துணிவுடன் அணுகிச் செல்வோமாக” என்று வாசிக்கின்றோம். ஆம், நாம் இயேசுவின் சீடர்களாய், அவருடைய வழியில் நடக்கின்றபோது, பணிகளைச் செய்கின்றபோது நமக்கு ஏராளமான துன்பங்களும் பிரச்சனைகளும் வரலாம். அத்தகைய தருணங்களில் நாம் ஆண்டவரின் துணையை நாடுகின்றபோது அவருடைய அருளால் மீட்கப் படுவோம் என்பதுதான் உண்மை.

திருத்தூதர் பணிகள் நூல் 12 ஆம் அதிகாரத்தில் வருகின்ற ஒரு நிகழ்வு. ஏரோது அரசன் பேதுருவை பிடித்து சிறையில் அடைத்து வைத்திருந்தபோது, திருச்சபையே அவருக்காக மன்றாடியது அதனால் அவர் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப் படுகின்றார். நமக்கொரு துன்பம் வருகின்றபோது, நாம் இறைவனை நோக்கி மன்றாடினோம் என்றால், அவர் நம்முடைய துன்பத்தை இன்பமாக மாற்றி, நமக்கு மகிழ்வான வாழ்வினைத் தந்திருடுவார் என்பதுதான் இதிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்ளும் உண்மை.

ஆகவே, இயேசுவின் வழியில் நடக்கும் நாம் அவரைப் போன்று தொண்டு ஏற்பதில் அல்ல, தொண்டு செய்வதில் மகிழ்வுருவோம். பிறருக்காக நம் உயிரைத் தர முன்வருவோம் வேண்டும். உள்ளத்தில் தாழ்ச்சியை தாங்கிக்கொள்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாய் பெறுவோம்.


- மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம்.

AUMONERIE CATHOLIQUE TAMOULE INDIENNE 

Copyright © 2001-2017

EMAIL : webmaster@aumonerietamouleindienne.org